Abortus en reïncarnatie

Dit jaar werd de abortuswetgeving in de VS drastisch aangepast. Hierdoor laaide de discussie ook in Nederland weer (even) op. Op deze plek neem ik geen standpunt in, daar is dit blog niet voor bedoeld. 

Net als alle religies, en vrijwel iedereen die in enige mate spiritueel geïnteresseerd is, gaan we op dit weblog uit van een ziel, een bewustzijn dat na de lichamelijke dood “verder gaat”. In het algemeen wordt aangenomen dat de dood plaatsvindt als dit bewustzijn het stoffelijke lichaam verlaat om aan zijn reis door het hiernamaals te beginnen. Een zeer speciaal moment.

Een ander interessant moment is het, wanneer reïncarnatie bestaat en deze 'ziel' een nieuwe lichaam binnentreedt. Wanneer en hoe vindt dat dan plaats? Op of na het moment van de geboorte? In een van de fases daarvóór? Dit vraagstuk mis ik wel in de hele discussie. Ook bij de tegenstanders van abortus, vaak afkomstig uit (orthodox) christelijke hoek. Die hebben natuurlijk sowieso niets met zielsverhuizing.

In het interessante boek Tussen twee levens (1986) van de Canadese regressietherapeut dr. Joel L. Whitton (1945-2017) kwam ik deze vragen wel tegen. In zijn boek gaat Whitton er vanuit dat reïncarnatie waar is, en dat de dood niet meer is dan de drempel van een tussenstaat tussen twee opeenvolgende levens in. Zijn proefpersonen zijn onder hypnose diep in dit schemergebied doorgedrongen, en hun getuigenissen in Tussen twee levens belichten een grotendeels onbekend gebied van de menselijke ervaring. Het leven na de dood is gelijk aan het leven voor de geboorte, en de meesten van ons hebben talloze malen als entiteit zonder lichaam in deze wereld een verblijfplaats gehad.

De ervaringen van de proefpersonen van Whitton (in het boek remigranten genoemd, wat ik niet zo’n goede vertaling vind) zijn niet bepaald eensluidend. Er worden bijvoorbeeld heel verschillende tijden aangegeven waarop ze zich bewust werden zich in een lichaam te bevinden. Dat varieert van enige maanden vóór de geboorte tot, inderdaad, het moment dat zij uit de baarmoeder te voorschijn kwamen. Vaak wordt vermeld dat ze ‘boven de moeder zweefden’ en haar allerlei aanwijzingen gaven om hun beider welzijn te bevorderen. Verstandig eten, welke muziek luisteren, niet roken en geen alcohol. Soms werd er alvast een naam voor het nog ongeboren kind doorgegeven.

Tussen twee levens kan dus geen definitief antwoord geven op de belangrijke vragen van deze blogpost, daarvoor spreken de getuigenissen elkaar teveel tegen. Misschien is het bij iedereen weer verschillend? Volgens Whitton wordt de kwestie extra ingewikkeld omdat er twee soorten geheugens zijn, dat van de hersenen en dat van de ziel. Het is uiterst moeilijk om te bepalen of de onder hypnose verkerende remigrant boodschappen uit het centrale zenuwstelsel overbrengt, of vanuit de aanwezigheid van het eeuwige ‘Ik’.

Whitton: “Voor deze onzekerheid, hoewel ze relevant is voor het hoogoplopende debat ten aanzien van abortus, bestaat vooralsnog geen oplossing. We kunnen alleen vaststellen dat, in het geval er een ziel aanwezig is in het lichaam waarop abortus wordt gepleegd, dit gelijk staat aan moord; als dat niet het geval is doet de aborteur in wezen niets kwalijkers dan het verwijderen van wat lichaamsweefsel”. Dit probleem wordt nog moeilijker als er wordt uitgegaan van een reïncarnatie zonder voorafgaand tussenbestaan, zoals bij de Druzen in Libanon of de Jains in India.

 

Bron: 

Tussen twee levens 

Dr. Joel L. Whitton en Joe Fisher 

Kosmos, 1992

Angst voor de dood

In het Bardo Thödol is het beheersen (of beter: negeren) van angst een belangrijk onderwerp. J. Krishnamurti (1895-1986) heeft ook vaak gesproken over angst, vooral over doodsangst, de basisangst waaruit alle angst voortkomt.

Krishnamurti roept vaak tegenstrijdige gevoelens bij mij op. Als je de teksten van zijn vele toespraken door de jaren heen leest, komt het vaak op hetzelfde neer. Je zou er bijna één zuivere basistoespraak uit kunnen destilleren, lijkt het wel. Krishnamurti behandelt meestal dezelfde thema’s, op heldere en logische wijze. Toch heb ik vaak het gevoel dat je het net niet kunt vatten. Je gaat er een heel eind in mee, maar dan nét dat laatste stukje. Dat kan (en zal) aan mij liggen natuurlijk, maar ik heb het idee dat veel mensen onder zijn toehoorders dezelfde ervaring hebben. Dat zie je aan de toon van de toespraken, die vaak heel korzelig is en ongeduldig. Iemand die het voor de zoveelste keer uitlegt: zien jullie het dan niet?! Het kan zijn dat Krishnamurti juist aan dit ongrijpbare zijn gezag en aanzien ontleent. Hij weet iets, en jij niet. Maar daarmee doe je hem waarschijnlijk toch tekort. Hij probeert oprecht contact te leggen, tot communicatie te komen met zijn publiek. Hij wil het probleem gezamenlijk en diepgaand onderzoeken, met de nadruk op gezamenlijk. Krishnamurti wil juist geen goeroe of geestelijk leider zijn, en al helemaal geen volgelingen.

Voor deze blogpost las ik nog eens een toespraak uit 1959 (9 december). Hier een kleine en onvolledige samenvatting:

Angst is de wortel van het probleem. Wij moeten angst onderzoeken en de fundamentele angst ontdekken. Niet vluchten in afleiding. Angst voor de dood wordt gerationaliseerd. Wij zijn bang voor de dood omdat wij die niet echt kennen. Misschien is de dood wat wij ‘God’ noemen, het meest uitzonderlijke ‘iets’ dat leeft en beweegt en toch geen einde of begin heeft.

De dood betekent werkelijk het einde van alles wat je kent. Dat is een feit. Het idee aan je eind te komen, het onbekende binnen te gaan, is voor ons een gruwel. Het idee van doodgaan is zo afschrikwekkend omdat de geest slechts aan één ding gewend is: continuïteit door middel van het geheugen. Op het moment dat je geest vrij is van gehechtheid, is hij ook vrij van gevoel van continuïteit door middel van gehechtheid. Je bent gehecht aan dingen omdat je bang bent dat je zonder gehechtheid niets bent. En als aan dit gevoel van continuïteit door gehechtheid een volkomen einde komt, dan zul je weten wat de dood is.

Er kan geen vrijheid van angst bestaan als je je angst niet doorleeft. Het verleden is de voedingsbodem voor angst. Je zult ontdekken dat totale afwezigheid van angst alleen bestaat in beëindiging. Als de dood komt neemt hij je mee en vernietigt je onmiddellijk. Kun je niet op dezelfde manier je haat, afgunst, trots, gehechtheid aan geloof, opvattingen, ideeën enzovoort onmiddellijk geheel en al laten vallen, loslaten? Er is geen andere manier, want dat zou weer een vorm van continuïteit zijn. Het loslaten van dit alles betekent sterven, iedere dag en iedere minuut. Er bestaat geen scheiding tussen leven en dood. Het einde van alle ambitie, de uitzonderlijke toestand van ‘niets zijn’ kennen, dat is doodgaan.

Je zult ontdekken dat liefde, leven en sterven een en hetzelfde zijn. De geest is alleen vrij als het opeengestapelde geheugen wegvalt. Creatie ligt in beëindiging, niet in continuïteit. Alleen in beëindiging is totaal handelen en dat handelen is leven, liefhebben en sterven. Liefde kent ook geen gevoel van continuïteit, liefde is een volkomen zuiverheid van gevoel.  Als je lief wilt hebben, moet je sterven. Dood is liefde. Die twee zijn niet te scheiden. 

Bron afb.: still

Bron:
Leven en dood
Krishnamurti
Altamira-Becht, 1993